دادار و دست نوشته های دیدار

	دادار و دست نوشته های دیدار

دست نوشته اندکی عقل

چقدر همه جا آدم است ، حالا آدمن؟ دیگر فضولی هم حال نمی دهد. همه چیز دستخوش تغییر میشود حتی من الا این میدان انقلاب! خودت لای آدمها گم میکنی تا اینکه زیر سردر دانشگاه پیدا شوی . عجب ورودی مضحکی دارد این دانشگاه تهران، از روی پنج تومانی ها طرحش را برداشتن. چپ چپ نگاهش میکنم و راه هم را نیز کج .
چه رنگ بیرنگی است این لحظه تلاقی شب و روز ، نه سفید و نه سیاه نه چیزی بین این دو! فقط تاریکی نازی است.
به حیاط دانشگاه نگاه میکنم که آیا ظرفیت ورود مرا با این همه غرور دارد؟ این بار هم وارد میشوم قبل از اینکه سینوس بگیرم که از چه زاویه ای نگاه کنم. چون اینبار حال نگاه کردن هم ندارم . حالا فقط مشکی میپوشم چه نوازشی دارد این رنگ مشکی با چشمانم و چه جیغی خفه این کاپشن قرمز.
سرما آرام میسوزاند ، اردل آرام میخندد ، برگها آرام خرد میشوند و من آرام میگیرم .
چقدر خوب است لحظه ای شنیدن بعد از عمری حرف زدن ، چه حس جدیدی است لحظه ای نگاه بی معنا به هم همه و شلوغی کلاس که روزی خود پایه بودم ، چه رمانتیک که یکی با تو کل می اندازد و برخلاف همیشه بجای کم کردن رویش مثله بز او را نگاه کنی، چه رمانتیکتر که موبایلت زنگ بخورد و بجای اینکه همه از ملودی آن هول شوند و امفکتوس بزنند به آرامش و تعجب برسند. چه بهتر که استاد سوتی میدهد و توپوق میزند و دیگر نگران نیست که لاک غلط گیری منتظر بهم ریختن جو است.
همه جا آرام است ... ای جونم این سکوت و عجب نگارش جکی دارم من!
حال که غرق سکوت خویشی اینها دست بردار نیستند ...
امیر امروز نقش کلید را دارد. به آرامی از کنارش عبور میکنم ولی او نمی فهمد و می ایستد و بلند میگوید: چی شده خانوم راد؟ چرا داغونی امروز؟ نبینم آرومی! خودم نوکرتم چیزی شده؟
کاش میفهمیدی امیر که الان داری قدم میزنی رو اعصابم . حیف که دیگر عصبانی نمیشوم حیف که دیگر داد نمیزنم.
و امیر سکته میکند چون بآرامی میگم : نه ممنون چیزی نیست . تشکر
این من بودم؟!
هنوز نفسی نکشیدم که حسینی می آید و بدون سلام میگوید: اصلا ازت توقع نداشتم.
خنده ام میگیرد: چرا؟
تو رو محکم تر از این حرفا میدونستم . داغونی دختر!
اینا هیچکدوم نمی فهمن ، از کی تا حالا سکوت این همه معنا پیدا کرده که اینها از تونبونشون حرف درمیارند.
خیلی لاغر شدی ...
نه تنها نمیفهمن بلکه آمار وزن من رو هم درست ندارند.
محو نادر شدم . نه . محو رقص دود سیگارش شدم . مرتیکه کچل با مزه ! دلم خواست کاش میفهمید او نفهمید ولی امیر فهمید پاکت سیگار را جلویم میگیرد انقدر نگاه میکند که نمی توانم عکس العملی نشان دهم. با همان ولوم بالا میگوید من که میدونم تو نمیکشی ولی اگرهم میخواستی بهت نمی دادم. لحظه ای فراموش کردم آمدم جوابش را بدم که فرزانه شیشه را بالا داد. جل الخالق این حرکت اتومات شیشه های پژو که به موقع حال میدهد.
فرزانه میفهمد... نگاهم میکند و من از لبخندش آرام میشوم و به صندلی تکیه میدهم .
زن به کنارم می آید و شماره دکتر روانپزشک را به دستم میدهد و از معجزات او تعریف میکند ... اینها نمیفهمند من تازه خوب شدم .
شماره را دور از چشم او آرام گم میکنم. دیروز فهمیدم نصیری هم میفهمد ...
ولی فکر نمیکنم تو حالا حالا ها بفهمی والا 30000 تومان بالای ودکا همان زهرماری نمی دادی .
هر چی سکوت است ماله من ... همه صداها ماله تو .

+ نوشته شده در سه شنبه 27 دی1384ساعت توسط دیدار |

دست نوشته حماقت

شهرک یه نفر... یه نفر شهرک... یه نفر، دستام یخ زدن ولی خوبه مثه خیابون معلم که همه چیش یخ زده حتی تابلوش
- کدومه آقا ؟
- همین سفیدس بیشین
نگاه بی اثری به ماشین خالی از مسافر
احتمالاً منظور دیگه ای از یه نفر شهرک داشته ، خب آخه برودت آلاینده هم بالاست
خیابون معلم یزد کجا، رسالت بی نظیر تهران کجا؟
- جلو بشین خانوم راحت باشی ... نگاهش میکنم نگاهی از جنس دیشب، مرد روش رو ازم میگیره و شروع میکنه زیر لب زِر زِر کردن . عقب میشینم ، خودمو میکشم پایین و سرم رو به تشک تکیه میزنم.
دربسته نمیشه محکمتر بزن ... نشد نون نخوردی؟ یه بار دیگه ... مرسی
قیرج ج ج ج ... نَه نَه ... قورج ج ج ج ، پونصدتومن کرایه بدو با موزیک حال کن مثه قدم زدن توی خیابون معلم وقتی صدای برگهای کت و پهن خشک با وزش سرمای دی بهم میخورد و حال میداد ... از صندوق عقب صدای دیگه ای میاد... قِرِچ قِرِچ ... اهرم دنده پارازیتی است در کل ماجرا ،خب مرتیکه دستت رو نگه دار روش نپره .مسافر کنار در دستگیره را محکم میگیرد که شاید از صدا بیفتد ... کمی از نت حذف شد .
خیابونو شروع میکنی به متر کردن با چشم بسته نه آگاه مجبوری ...سوزِ اینجا 7- است اول اشکت رو درمیاره بعد مته دلقکها دماخت رو سرخ میکنه. اینجا فاصله ای بین سرما و سوختن نیست اول یخ میزنی بعد میسوزی. حالش یادش بخیر
پلکهایم درد میکند...ازبس دیشب بد نگاه کردم
- تو مغروری ... اول خودتو درست کن، رامین هیچ ایرادی نداره مشکل از توئه.
- من ازش خوشم نمیاد ... نه ریختش نه تیپش نه قیافش ... این ربطش به غرور چیه؟
- چش بود پسره بیچاره ؟ جوون خوش تیپ رشید مودب!
- هیچی، فقط چورمنگ احمق هرچی من میگم میگه من هم همینطور، من هم موافقم،هرچی شما بگید...اِوا خواهرِ عوضی
پارازیت: اگه رو گوشاشو بلند کنه خوب میشه!
- تو خفه
پارازیت: بعدابهش بگو موهاشو رو به بالا بده بهترم میشه
- گفتم که تو خفه
زن : اینا رو به منو تو داره میگه
مرد سخن آغاز میکند: چرا شلوغش میکنید...اول و آخر خودتی ولی من مشکلی توی رامین ندیدم. خب این بد نیست که چون خواسته تو نه نگی مخالف تو حرف بزنه چون دوستت داره.
- این یعنی آخره آدم بی لیاقت ِ بدبخت ِ بی همه چیز.مرد یعنی چی؟

- زن : نیست کسی خلاف حرفت حرف بزنه خیلی گوش میکنی ! کافیه یکی اینطوری باشه میزنی تک و پوز یارو رو داغون میکنی.
نگاه مذخرفی به هرسه میکنم و حرفه مذخرفتری میزنم:رامین مردِ من نیست.نه دوستش دارم نه میتونم داشته باشم.
- خیلی بچه ای
- میدونم واسه همین میگم جوونه مردم رو بدبخت نکنید
پارازیت:بابا خب ولش کنید این اصلا نمی خواد شوهرکنه.
دست انداز ... قییییییییییییییییرج ج ج ج چ چ چ ق
پیاده میشم.
کاج ... کاج ... دلشو شیکوندم بد ... دلشو بد شیکوندم ...
بده مرد مثه موم تو دستت باشه؟ آره
بده حرف حرفه تو باشه ؟ آره
یه عمر اینطوری بوده ، همه و همه و همه ...حتی رئیس با اون همه دب دبه کب کبه .
یکی بود که وقتی حرف میزد طبق میل من نبود،نگران این نبود که من بهم بر میخوره،من ناراحت میشم،از اخم من نمیترسه...بخاطر اینکه عصبانی میشدم از موضع خودش کوتاه نمیومد ... همین!
احمق!
دراین گیربازاره که تو زنگ میزنی ... توئی که محبت وحشی یزدو سوغات میاری ...
کاج
کلید را میچرخانم ... پلکام هنوز درد میکنه ...

من خیلی پست شدم بی احساس تر و سردتر از همیشه به سردی خورشید شهرت و به پستیه طوفانهایش !
کاش بودی و بوی سیگارت همه جا را میگرفت ... و وقتی من هم ابراز میکردم که من هم دوست دارم ... تا ظهر دعوا میکردیم داد میزدی فحش میدادی اخم میکردی و من مغرور بودم که میشکستم و میگفتم ببخشید... نباشی هم اصلا مهم نیست !
چه کنم با دلشکسته اوی خوب ...

+ نوشته شده در شنبه 17 دی1384ساعت توسط دیدار |

دست نوشته پانزدهم