گوش کن ، دورترین مرغ جهان میخواند

شب سلیس است و یک دست و باز

شمعدانی ها

و صدا دارترین شاخه فصل، ماه را میشنود.

پلکان جلو ساختمان،

در فانوس بدست

و در اسراف نسیم ،

گوش کن ... جاده صدا می زند قدم های تو را

چشم تو زینت تاریکی نیست.

پلک ها را بتکان ، کفش به پا کن و بیا

و بیا تا جایی، که پرماه به انگشت تو هشدار دهد

و زمان روی کلوخی بنشیند با تو

و مزامیر شب اندام تو را ، مثل یک قطعه آواز به خود جلب کنند

پارسایی است در آنجا که ترا خواهد گفت :

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است.